1972 – Van revolvers tot hare krishna

In ’72 kan Jazz Bilzen gerust een gevestigde waarde genoemd worden. Maar na de rellen en de negatieve perscommentaren van het jaar voordien wil de organisatie zich bezinnen. Enkele verschuivingen in het bestuur en een enquête bij het publiek moeten voor nieuwe ideeën zorgen. Er komt massaal reactie, waaruit vooral de nood aan een groot Belgisch festival blijkt. Er is begrip voor het feit dat een gratis festival onmogelijk is, maar de ondervraagden willen wel dat de aangekondigde uren van de bands gerespecteerd worden, dat er voldoende toiletten en vuilbakken zijn en dat de ordediensten aanwezig zijn, zij het discreet opgesteld. Op muzikaal gebied wordt er in de enquêtes gedroomd van Led Zeppelin, The Who, T-Rex, Genesis, Zappa, Alice Cooper, Pink Floyd of Rolling Stones…

Jazz Bilzen '72

de t-shirts van Jazz Bilzen ’72

De nevenactiviteiten blijken in de smaak te vallen, dus ook tijdens Jazz Bilzen ’72 kan wie dat wil naar hartenlust schilderen, timmeren en knutselen tijdens de creatieve workshops. Op het terrein staan geen hardhandige toezichters deze keer, maar wel vriendelijke ‘we help you’-jongens en -meisjes in oranje t-shirts. Er werd naar aanleiding van de enquête ook gezorgd voor een grote toiletwagen uit Nederland, maar de handrem werkt niet en het gevaarte rolt langzaam de helling af…

 

 

Op het podium op vrijdag: het Amerikaanse Weather Report, Pigsty Hill Light Orchestra, Matching Mole en de Britse Edgar Broughton Band, een eerder anarchistische groep die hun gage vooraf uitbetaald willen zien en bovendien een busje eisen om de paar honderd meter modder naar het podium te overbruggen. Wanneer iemand uit hun entourage een revolver trekt en twee medewerkers gijzelt, krijgen ze snel wat ze vragen.

Op zaterdag staan o.a. Pete Brown, Brewers Droop en MC5 op de affiche. De gemoederen laaien die dag op wanneer de Franse groep Magma en de Amerikanen van Streak discussiëren over wie eerst het podium op mag. De Fransen zouden om 17u spelen, maar door de legendarische vertragingen moeten op dat moment nog drie bands aan de beurt komen. Uiteindelijk mag Magma eerst aantreden, waarop de roadies van Streak een elektriciteitskabel doorknippen en de Franse drummer de ziekenboeg inslaan met een stevige rechtse. Magma moet het concert staken en Streak wordt zonder op te treden naar huis gestuurd.

Sonny Rollins en MC5

Sonny Rollins en MC5 op Jazz Bilzen ’72

Om aan te sluiten bij de steeds populairder wordende oosterse levenswijzen, nodigde Jazz Bilzen een delegatie van de Amsterdamse Hare Krishna-beweging uit. De Bilzenaren kijken verbaasd naar de stoet van kale, in gele gewaden gehulde mannen die – achtervolgd door een walm van wierook – brood uitdelen in de straten. Op zondag mag de bende het podium op waar ze eindeloos het monotone “Hare Krishna, hare hare, hare rama” herhalen. Na een half uur heeft het publiek er genoeg van, en ruimen de Krishna’s plaats voor jazzgrootheden als Chick Corea, Charles Mingus en Sonny Rollins.

Hare Krishna's Jazz Bilzen '72

Hare Krishna’s op Jazz Bilzen ’72

Advertenties
Sigur Ros in het Rivierenhof (c) festivalpictures.be

Muziek tussen de bomen

1

Mooie locaties spreken tot de verbeelding en zo hebben we er wel een aantal in de Vlaamse festivalwereld: de Donkvijver van Oudenaarde, het Warandepark in Brussel en het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne.

Oudenaarde kon het afgelopen weekend op Feest in het Park genieten van o.a. Kelis, The Dandy Warhols, Arsenal en Goose. Fotografe Carline Vandercruyssen van Goedefroit Music schoot onderstaande beelden op donderdag:

Geen mooiere setting voor de ijle muziek van de IJslandse band Sigur Ros dan het sprookjesachtige Rivierenhof in Deurne. Slechts 2000 gelukkigen konden erbij zijn, en die hebben ongetwijfeld genoten van begin tot eind. Wie geen ticket kon bemachtigen, kan zich troosten met deze prachtige beelden van Festivalpictures.be.

Sigur Ros in het Rivierenhof

Sigur Ros in het Rivierenhof (c) festivalpictures.be

In Brussel gingen ondertussen de Feeërieën van start in de Kiosk van het Warandepark. De Ancienne Belgique luidt daar het einde van de zomer in met 5 avonden vol intieme en avontuurlijke muziek. Gisteren mocht Dez Mona de Feeërieën aftrappen. Binnenkort foto’s!

1971 – “Geen zotte kuren”…

Na Jazz Bilzen ’70 bekoelt de relatie tussen de organisatie en Humo. Het geld dat Humo had beloofd laat op zich wachten, en omgekeerd vindt Humo dat ze te weinig steun krijgen van Jazz Bilzen. De twee partijen groeien uit elkaar en de leiding van Uitgeverij Dupuis, waartoe Humo behoort, besluit geen financiële steun meer te verlenen aan het festival. Ook de BRT trekt zich terug uit angst voor imagoschade. De verzoeningspoging van Fons Coch, die stelt dat er een onderscheid moet worden gemaakt tussen het festival zelf en eventuele misbruiken door individuen, valt in dovemansoren.

De spanningen en onzekerheid over het voortbestaan van het festival zorgen voor discussies in het organiserend comité: gaat Jazz Bilzen terug naar 2 dagen of blijven het er 3? Kan het festival nog doorgaan op het Begijnhof, waar de politie en rijkswacht de veiligheid niet voldoende kunnen garanderen? In juli ’71 is het eindelijk duidelijk: 3 dagen Jazz Bilzen gaan door op de Tabaart, een weide net buiten het centrum. Logistiek wordt het een zware klus: het podium, de backstage, toiletten, elektriciteit en al het nodige materiaal moet worden aangevoerd. Ook de omheining van de weide wordt versterkt met prikkeldraad en bewaakt door toezichters.

nieuw terrein Jazz BIlzen '71

Jazz BIlzen ’71 op een nieuw terrein (c) Marcel Uytdenhouwen

Verder beslist het comité om geen alcohol te schenken op de wei, glazen niet toe te laten en geen toegang te verschaffen aan wie dronken is. In de persmap lezen we: “Wil je nog een Jazz Bilzen 1972? Dan… geen zotte kuren! Geen likeuren binnen brengen! Geen goedkope wijn! En ook geen dure! 16 jaar oud zijn! Of met je mammie en pappie komen! Tonen dat je naar Bilzen komt voor de muziek. 3 dagen gezellige, jonge atmosfeer.”

rellen in Bilzen

Jongeren die gratis binnen willen op het festivalterrein zorgen voor relletjes.

Jazz Bilzen ’71 gaat de geschiedenis in als het jaar van de afzeggingen: Rod Stewart & The Faces dagen niet op op vrijdag, maar worden in allerijl nog vervangen door Colosseum, die het publiek op hun hand krijgen. Op zaterdag laten Mimi Farina, Pentangle, Jack Bruce en Elton John het afweten. De presentatoren worden met blikjes, aarde en afval bekogeld als ze de annulaties aankondigen. Gelukkig kunnen invallers Roland, Dave Kelly, Al Stewart en de wel aangekondigde Rory Gallagher de gemoederen bedaren.

Op zondag proberen enkele jongeren gratis binnen te raken door de kassa te bestormen. De politie moet tussen beide komen. Op het podium zorgen John Mc Laughlin en zijn echtgenote ondertussen voor bevreemdende Indische muziek en duiken Rod Stewart & The Faces plots toch op. De Argentijnse saxofonist Leonardo ‘Gato’ Barbieri zorgt voor een exotische afsluiter.

 

Laat op de avond breken nog rellen uit wanneer de brandweer ingrijpt als enkele festivalgangers een vuurtje stoken op de weide waarin ze o.a. stoelen “offeren”. De jongelui zien het optreden van de brandweer als provocatie en gaan op de vuist, met enkele tientallen gewonden tot gevolg. Onder hen: de Britse zanger Dave Kelly die een zware beenbreuk oploopt.

Rod Stewart & The Faces

Rod Stewart & The Faces treden een dag later op dan gepland.

Voor elk wat wils: Cohen, Thielemans en Pukkelpop

De voorbije week was een topweek voor de Belgische muziekliefhebber. Monumenten als Leonard Cohen en Toots Thielemans deden ons land aan, en voor jong geweld kon je op de weide van Pukkelpop terecht.

Cohen bewees met maar liefst 5 concerten op het Gentse Sint-Pietersplein dat hij ondanks zijn 78 lentes nog steeds bruist van energie. Elke avond stond de man niet minder dan 3,5u op het podium met een bloemlezing uit zowel zijn jongste album ‘Old ideas’ als uit zijn lange carrière. Klassiekers als ‘Hallelujah’, ‘Suzanne’, ‘So Long, Marianne’ en ‘Famous Blue Raincoat’ konden daarbij niet ontbreken. Net als een staande ovatie, 5 avonden op rij. Fotograaf Alex Vanhee was er ook bij:

 

Mondharmonica-legende Toots Thielemans kan je gerust de grootste nog levende Belgische muzikant noemen. Zijn 90ste (!) verjaardag vierde hij afgelopen weekend op Jazz Middelheim.

Jazz Middelheim - TootsThielemans (c) Cutting Edge

Jazz Middelheim – TootsThielemans (c) Cutting Edge

Het Limburgse Pukkelpopfestival (misschien wel een beetje het hedendaagse Jazz Bilzen?) kende een mooie editie na het rampjaar 2011. Naast een aangrijpende minuut stilte ter nagedachtenis van de slachtoffers die omkwamen bij de storm vorig jaar, was er ook muziek. Veel muziek. Meer dan 150 bands verdeeld over 8 podia. En dat het goed was, dat kan je ook zien in deze slideshow:

 

1970 – Peace and love?

2

Eind jaren ’60, begin jaren ’70 ontstaan steeds meer festivalletjes in ons land die concurrentie bieden aan Jazz Bilzen. Na de editie van ’69 was de kas krapper dan voorzien. Dankzij steun van Humo en een prijsstijging van 110fr naar 150fr per dag moet het lukken om ook in ’70 een mooie affiche samen te stellen.

Jazz Bilzen 1970 - Black Sabath

Black Sabath

Jazz Bilzen 1970 - The Kinks

The Kinks

Jazz Bilzen begint op vrijdag 21 augustus ’70 onder een stralende zon. Enkele duizenden toeschouwers drommen samen om The Kinks, Black Sabbath en Golden Earring te zien, maar die laatsten strijken snel hun gage op en vertrekken zonder te spelen. Ook de Amerikaanse soulzanger Arthur Conley zorgt voor ophef: hij liet zijn eigen muzikanten thuis en speelt met een Britse begeleidingsband. Zijn orgelist is niet tevreden over de kwaliteit van het instrument waarop hij moet spelen en slaat het orgel in elkaar… Ook twee caravans in de backstage blijken na het festival beschadigd. Sommige artiesten lijken het peace and love-gevoel af en toe te vergeten…

Jazz BIlzen 1970 - Cat Stevens

Cat Stevens

Op zaterdag zet het jazztentet van Johnny Dover en de blues van Eddie Boyd Bilzen onder stroom. Zanger Cat Stevens speelt een akoestische set die niet ver genoeg draagt, tot onvrede van wie achteraan de wei staat. Zondag is er nog “steengoede muziek van het Amerikaanse Freddie Hubbard Quintet” (Vooruit) om vervolgens af te sluiten met trompettist Dizzie Gillespie.

De teneur in de pers is negatief: zowel de organisatie, de programmatie als de geluidsinstallatie worden op de korrel genomen. Het Nieuwsblad hangt zelfs een beeld op van Bilzen als een oord van verwildering, het nieuwe Sodom en Gomorra. Karel Anthierens van Humo schiet in zijn pen en ontkracht in een vlijmscherp artikel vol sneren naar de rijkswacht dat Bilzen één groot “drugshol” zou zijn. De spanning tussen de rijkswacht, de organisatie en Humo is te snijden…

1969 – 5de verjaardag in de modder

4

Voor de 5de verjaardag van Jazz Bilzen willen de organisatoren een grote naam op de affiche. Op hun verlanglijstje staan Fleetwood Mac, Bob Dylan, Jimi Hendrix, The Who en zelfs de volledige cast van de hitmusical ‘Hair’. Uiteindelijk weten ze Marsha Hunt (een van de sterren uit ‘Hair’), The Bonzo Dog Doo Dah Band, The Moody Blues, The Soft Machine, Deep Purple, Shocking Blue, het Keith Jarrett Trio en het Ornette Cooleman Quintet te strikken.

Dit is ‘Wring That Neck’ van Deep Purple, live op Jazz Bilzen ’69, een fragment dat de band later opgenomen heeft op hun ‘Deep Purple History, Hits and Highlights DVD’.

 

Maar het zijn – vooral op zondag – de koude en de regen die hoofdrol opeisen op de editie van ’69. Paraplu’s domineren het zicht op de weide, de zompige grond wordt al snel een modderpoel. Veel Bilzenaren vluchten vroeg naar huis om te schuilen, terwijl de politie overstelpt wordt met klachten over geluidsoverlast en dan maar om 4u besluit om de stekker uit te trekken. De laatste act van vrijdagavond, The Motions, mag inpakken en vertrekken zonder te spelen… Financieel laat de uitgeregende editie van ’69 een put na in de kas van Jazz Bilzen. De plaatselijke café’s en frituutuitbaters zijn echter wel tevreden omdat hun zaken van ’s ochtends tot ’s avonds stampvol zaten.

Jazz Bilzen '69 in de regen

Jazz Bilzen ’69 in de regen

 

De VRT maakte dit sfeerbeeld op de camping van Jazz BIlzen, met o.a. een jonge Guy Mortier in beeld:

Een uitgebreide compilatie van concertfragmenten van Jazz Bilzen ’69 kan je hier bekijken.

Reggae Geel header

Good vibes, love and harmony

Jazz Bilzen mag dan wel in 1967 een van de eerste festivals in Vlaanderen geweest zijn, Reggae Geel is minsten even straf: het is het oudste reggaefestival van Europa! Sinds 1978 staat Reggae Geel garant voor “good vibes, love and harmony” en de editie van het voorbije weekend lokte meer volk dan ooit tevoren: 54 000 festivalgangers. Fotograaf Peter De Jongh nam enkele mooie beelden. Meer foto’s vind je op VTZ Nieuws.

Reggae Geel (c) Peter De Jongh

Reggae Geel (c) Peter De Jongh

Reggae Geel (c) Peter De Jongh

Het eerste Dranouter Festival dateert al van 1975. Wat begon als een concert van een achttal bandjes op een speelplein, groeide ondertussen uit tot een vaste waarde in de Vlaamse festivalzomer. Ook dit weekend zat de sfeer er goed in en konden liefhebbers van oude en nieuwe traditionals zich laven aan muziek van o.a. Goran Bregovic, Bart Peeters, School is Cool, Levellers, The Waterboys, Guido Belcanto, Lieven Tavernier en de Red Hot Chili Pipers. Humo-fotograaf Jan Geloen was erbij.

Dranouter (c) Jan Geloen (Humo)

Dranouter (c) Jan Geloen (Humo)

Dranouter (c) Jan Geloen (Humo)

Vanavond nog meer good vibrations op de Lokerse Feesten met The Beach Boys!

1968 – “Geluk is een warm plaatsje… in Bilzen”

1
Workshops op Jazz Bilzen

Workshops op Jazz Bilzen

Met Procol Harum op de affiche had Jazz Bilzen in ’67 indruk gemaakt. De vraag die zich opdrong was: moet Jazz Bilzen nog verder de weg van de popmuziek inslaan of moet het toch een zuiver jazzfestival blijven? In samenspraak met Humo kiest de organisatie uiteindelijk voor een popavond op vrijdag, blues en folk op zaterdag en jazz op zondag. Er gaat op aandringen van voorzitter Coch veel aandacht naar nevenactiviteiten als workshops ‘expressie’, ‘Jazz spelen’ en ‘Jazz beluisteren’ waarmee Jazz Bilzen niet enkel “gewoon vertier” wil bieden, maar ook een educatief luik. Geheel in de tijdsgeest van de Flower Power wordt het thema voor de editie van 1968 ‘Vrede’: “We doen hier niet aan politiek. We zijn alleen maar voor de Vrede. (…) Drie dagen vrede is drie dagen geluk. En geluk is een warm plaatsje… in Bilzen.”

Op vrijdag verzamelde de jeugd in Bilzen voor o.m. The Pebbles, The Pretty Things en de met een bijl zwaaiende band The Move. De avond duurt veel langer dan gepland, voor de eerste act op zaterdag is er dan ook nog niet veel volk op de been. Later op de dag stromen de toeschouwers toe om Wannes van de Velde, The Small Faces, Chris Farlowe, The Barrier (met vuurspuwende zanger), Roland en de onvermijdelijke Ferre Grignard aan het werk te zien. Het hoogtepunt van de dag – en zelfs van de eerste Jazz Bilzen-jaren – was echter de spontane jamsessie van muzikanten die bij de Britse blueszanger Alexis Korner op het podium sprongen: Cuby and the Blizzards, Chris Farlowe en Steve Mariott van The Small Faces. Op zondag is het aan jazzartiesten als Clark Terry, Maynard Ferguson Big Band, Dexter Gordon Quartet en een geniale Archie Shepp.

Jamsessie

Legendarische jamsessie: Alexis Korner, Cuby and the Blizzards, Chris Farlowe en Steve Mariott.

Journalisten vonden de editie van ’68 op muzikaal gebied eerder matig en ergerden zich aan de lange wachttijden en het uitlopen van de concerten. Ook was er toen al sprake van een “afschuwelijke geur” van “hotdog, vermengd met bier en frieten” en moest men “op voetpaden en grasperken opletten om niet over de lichtgeklede vrijende paartjes te struikelen.” Toch zette Jazz Bilzen zich nog maar eens op de kaart als een van de belangrijkste muziekgebeurens in Vlaanderen.

Het één-programma Vrienden Van De Veire viste deze beelden op van Roland op Jazz Bilzen ’68: