1971 – “Geen zotte kuren”…

Na Jazz Bilzen ’70 bekoelt de relatie tussen de organisatie en Humo. Het geld dat Humo had beloofd laat op zich wachten, en omgekeerd vindt Humo dat ze te weinig steun krijgen van Jazz Bilzen. De twee partijen groeien uit elkaar en de leiding van Uitgeverij Dupuis, waartoe Humo behoort, besluit geen financiële steun meer te verlenen aan het festival. Ook de BRT trekt zich terug uit angst voor imagoschade. De verzoeningspoging van Fons Coch, die stelt dat er een onderscheid moet worden gemaakt tussen het festival zelf en eventuele misbruiken door individuen, valt in dovemansoren.

De spanningen en onzekerheid over het voortbestaan van het festival zorgen voor discussies in het organiserend comité: gaat Jazz Bilzen terug naar 2 dagen of blijven het er 3? Kan het festival nog doorgaan op het Begijnhof, waar de politie en rijkswacht de veiligheid niet voldoende kunnen garanderen? In juli ’71 is het eindelijk duidelijk: 3 dagen Jazz Bilzen gaan door op de Tabaart, een weide net buiten het centrum. Logistiek wordt het een zware klus: het podium, de backstage, toiletten, elektriciteit en al het nodige materiaal moet worden aangevoerd. Ook de omheining van de weide wordt versterkt met prikkeldraad en bewaakt door toezichters.

nieuw terrein Jazz BIlzen '71

Jazz BIlzen ’71 op een nieuw terrein (c) Marcel Uytdenhouwen

Verder beslist het comité om geen alcohol te schenken op de wei, glazen niet toe te laten en geen toegang te verschaffen aan wie dronken is. In de persmap lezen we: “Wil je nog een Jazz Bilzen 1972? Dan… geen zotte kuren! Geen likeuren binnen brengen! Geen goedkope wijn! En ook geen dure! 16 jaar oud zijn! Of met je mammie en pappie komen! Tonen dat je naar Bilzen komt voor de muziek. 3 dagen gezellige, jonge atmosfeer.”

rellen in Bilzen

Jongeren die gratis binnen willen op het festivalterrein zorgen voor relletjes.

Jazz Bilzen ’71 gaat de geschiedenis in als het jaar van de afzeggingen: Rod Stewart & The Faces dagen niet op op vrijdag, maar worden in allerijl nog vervangen door Colosseum, die het publiek op hun hand krijgen. Op zaterdag laten Mimi Farina, Pentangle, Jack Bruce en Elton John het afweten. De presentatoren worden met blikjes, aarde en afval bekogeld als ze de annulaties aankondigen. Gelukkig kunnen invallers Roland, Dave Kelly, Al Stewart en de wel aangekondigde Rory Gallagher de gemoederen bedaren.

Op zondag proberen enkele jongeren gratis binnen te raken door de kassa te bestormen. De politie moet tussen beide komen. Op het podium zorgen John Mc Laughlin en zijn echtgenote ondertussen voor bevreemdende Indische muziek en duiken Rod Stewart & The Faces plots toch op. De Argentijnse saxofonist Leonardo ‘Gato’ Barbieri zorgt voor een exotische afsluiter.

 

Laat op de avond breken nog rellen uit wanneer de brandweer ingrijpt als enkele festivalgangers een vuurtje stoken op de weide waarin ze o.a. stoelen “offeren”. De jongelui zien het optreden van de brandweer als provocatie en gaan op de vuist, met enkele tientallen gewonden tot gevolg. Onder hen: de Britse zanger Dave Kelly die een zware beenbreuk oploopt.

Rod Stewart & The Faces

Rod Stewart & The Faces treden een dag later op dan gepland.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s