Stefaan Temmerman wint 2e editie van Jazz Bilzen Awards

1
Amenra, Lyon  (credit: Stefaan Temmerman)

Amenra, Lyon
(credit: Stefaan Temmerman)

In CC De Kimpel zijn gisteren de Jazz Bilzen Awards 2013 uitgedeeld.
Ceremoniemeester Zaki trapte de avond af met een mooi eerbetoon aan de muzikale erfenis van de stad en de pas overleden Jazz Bilzen veteraan Lou Reed.
Om de spanning erin te houden, werden eerst de laureaten in de categorie ‘Amateur Fotografen’ bekend gemaakt. “Het is goed dat in deze wedstrijd het onderscheid tussen de professionals en de liefhebbers wordt gemaakt”, knipoogde de ceremoniemeester, “want bij die laatsten zitten ook hele goeie.”
Daarna mocht juryvoorzitter Carl De Keyzer het podium op. Samen met Anton Coene, winnaar van de vorige editie, koos hij uit meer dan 3000 inzendingen de 10 genomineerden. “Geen makkelijke keuze”, gaf De Keyzer toe. “We zagen heel veel goede foto’s. En anders dan bij de professionelen, werden in deze categorie meer single shots dan fotoreeksen ingezonden. Anton maakte een eerste grove selectie, daaruit hebben we dan samen de winnaars gekozen.”
Het was Gert Swillens die met de hoofdprijs (een cheque ter waarde van 750 euro) aan de haal ging. Zijn foto van Triggerfinger’s Lange Polle en drummer Mario Goossens die samen over een klein orgeltje gebogen zitten, sprak het meeste tot de verbeelding. ‘Het beeld toont een andere kant van de band die we vooral met wild zwaaiende gitaren voorbij zagen komen’, aldus het juryverslag. ‘Meer dan bij de typische concertfoto, zagen we bij Gert een verhaal.’

Triggerfinger (credit: Gert Swillens)

Triggerfinger
(credit: Gert Swillens)

Swillens zelf was blij verrast, maar ook verwonderd over de jurykeuze van de foto. “Zelf zou ik wellicht een ander beeld naar voor schuiven”, zei hij. “Maar dat toont net dat je als fotograaf soms te dicht op je eigen werk zit om het vol naar waarde te kunnen schatten.”
De tweede en derde prijs bij de Amateurs gingen naar Davy De Pauw en Geert Braekers.

De vetste prijzenpot en de meeste roem viel echter te winnen in de categorie ‘Professionele Fotografen’. Liefst 47 beroepsfotografen hadden hun kans gewaagd. Van hen had de jury er 5 weerhouden, die zaten gisteravond op de punt van hun stoel te wachten op het verdict.
En dat viel in het voordeel van Stefaan Temmerman uit, die tot allerbeste werd gekroond. De jury was als één blok gevallen voor zijn fotoreeks on the road met postcore band Amenra: ‘Een goede fotograaf zoekt een goed onderwerp, dat is exact wat Stefaan deed. Ondanks het feit dat er in de foto’s niet veel meer gebeurt dan wachten en sleuren met materiaal, word je toch weggeblazen door de energieke en ruwe stijl.’

Amenra (credit: Stefaan Temmerman)

Amenra
(credit: Stefaan Temmerman)

Uit handen van Burgemeester Frieda Brepoels en Schepen van Cultuur Guy Swennen, ontving Temmerman een cheque van 5.000 euro. Geld dat hij meteen wou investeren in de aankoop van … een brommer. “Nee, da’s een knipoog naar de winnaar van vorig jaar”, lachte hij. “Anton grapte toen dat hij een brommer zou kopen, maar die is er nooit gekomen. Ik zei ‘m daarnet dat ik hem met het prijzengeld wilde overkopen. Maar ik ben een grote fan van Antons werk, het voelt onwezenlijk om in z’n voetsporen te mogen treden. Ik had totaal niet verwacht dat ik zou winnen, het niveau ligt zo hoog. Het werk van collega’s als Wouter Van Vaerenbergh of Athos Burez, daar doe ik mijn klak voor af.”

Precies die twee vervolledigden het podium.

Wouter Van Vaerenbergh werd tweede met z’n reeks ‘Banging heads’.

Banging Heads (credit: Wouter Van Vaerenbergh)

Banging Heads
(credit: Wouter Van Vaerenbergh)

De jury over Van Vaerenbergh: ‘Bijzonder origineel concept om ‘headbangers’ te fotograferen en dat in een adembenemende fotografische uitvoering. De reeks vormt een mooi geheel van emotie bij metalconcerten met telkens dezelfde strakke close up van fans op de eerste rij. Headbangen wordt hier gelezen als een alles overschrijdend gevoel, een mantra van vreugde, van liefde. Het is bijna klaarkomen, daar lijkt het ook op als je de beelden bekijkt.’

Athos Burez was vorig jaar ook bij de laureaten. Met zijn bevreemdende, flamboyante en soms licht erotische portretten wist hij opnieuw de jury te bekoren.

An Pierlé  (credit: Athos Burez)

An Pierlé
(credit: Athos Burez)

De jury over Burez: ‘Het is bijna schilderkunst. Kunst of Kitsch? Alleszins gedurfd! Deze foto’s doen je nadenken en laten je achter in verwarring. Dromerig, compromisloos en vooral met veel plezier gemaakt. Een fotograaf met persoonlijkheid.’

Advertenties

‘Betreden paden durven loslaten’

Fotograaf Marco Mertens is inmiddels een household name. Z’n portretten verschijnen in kranten en tijdschriften, hij schopte het tot stadsfotograaf van Leuven en sleepte meerdere persprijzen in de wacht.
Maar z’n eerste stappen als pro zette hij in de concertfotografie.

“Ik heb het tien jaar gedaan. In het begin was ik razend enthousiast, extatisch bijna. Maar als concertfotograaf krijg je heel wat beperkingen opgelegd en dat beviel me hoe langer hoe minder. Natuurlijk is muziekfotografie meer dan concerten alleen: er gebeurt ook veel naast, achter en buiten het podium. Dat is fijn aan deze wedstrijd: er komt een ruim fotografisch blikveld aan bod. Ook de beraadslaging zelf was fun en inspirerend. Ik had me voorbereid op een avondje stevig debatteren met de andere juryleden, maar we vielen elkaar bijna huilend van verbondenheid in de armen (lacht). Niet iedereen had evenveel ervaring met concertfotografie, maar dat hoeft ook niet – het gaat erom hoe een foto aanvoelt. Ik was blij verrast door de fotografen die persoonlijkheid toonden, die de betreden paden durven loslaten en vastleggen wat hen raakt. Ook al gebeurt dat dan misschien toevallig niet op het podium. Sommige deelnemers hadden voor een concept of een specifieke invalshoek gekozen. Daar heb ik bewondering voor, maar tegelijk werd het vaak hun grootste handicap. Door de keuze zo te vernauwen, zonden ze niet noodzakelijk hun beste beelden in. Andere en misschien betere foto’s die niet in het plaatje pasten, vielen daardoor uit de boot. Dat is jammer.”

‘Een feest voor het oog en het oor’

Ze drumt bij The Happy, Daan en nog een stuk of wat bands. Met Les Bens ruilt ze de vellen voor de microfoon en al zingend schiet ze nu met Urbanus door de ether. Isolde Lasoen ademt muziek. Niet verwonderlijk dus dat ze zichzelf al honderden keren door de lens van een muziekfotograaf zag. Het is een wereld die bij de hare hoort. Maar mocht u zich nog afvragen waarom ze graag in de jury zetelt:

“Omdat goede rockfotografie erkenning en waardering verdient, ook binnen de muziekwereld. Bij mijn weten zijn de Jazz Bilzen Awards de eerste en enige wedstrijd waar muziekfotografen in de kijker lopen.”

“Net als vorig jaar liep de jurering zéér vlot. Toen we de koppen bij elkaar staken, had iedereen – los van elkaar – dezelfde shortlist samengesteld. Markant toch? Dat dezelfde beelden door het oog van fotografen én van ‘gewone stervelingen’ als top beoordeeld worden. Blijkbaar komen mensen, wat esthetiek betreft, op hetzelfde raakpunt samen. Ik heb dit keer weer veel live-foto’s gezien. Muziekfotografen documenteren graag wat er op het podium gebeurt en dat levert soms heel sterke beelden op. Maar net diegene die ‘iets speciaal’ gedaan hebben en wat weg zijn gegaan van het on stage-gebeuren, vielen veel meer op.”

“Een leuke bonus bij de Awards is de slotceremonie. Ik denk dat het een toffe avond zal worden, niet alleen een feest voor het oog maar ook voor het oor. Er speelt een geweldige band. Jean Blaute en Eric Melaerts, die allebei verschillende keren op Jazz Bilzen speelden, vormen het muzikale geraamte. Vorig jaar heb ik er zelf opgetreden en dat was een heel fijn concert. Nu bestaat de begeleidingsgroep grotendeels uit dezelfde mensen, maar er komen andere boeiende guests.”

‘Beelden die muziek suggereren’

Popfotograaf Alex Vanhee mag je gerust een monument noemen: als vaste waarde bij De Morgen heeft hij jaren ervaring op de teller. Hij zetelt met plezier, voor het tweede jaar op rij, in de jury.

“Jarenlang was muziekfotografie het kleine broertje, een ondergewaardeerde tak in de media en de galeries. Maar de Jazz Bilzen Awards zet haar net in het spotlicht. Meer dan verdiend, want beeld bij muziek is altijd belangrijk geweest. Op platenhoezen en in videoclips laten muzikanten zien wie ze zijn en foto’s van concerten tonen de gezichten achter de songs. Maar het blijft een uitdaging om goede foto’s te maken want muziek kan je eigenlijk niet fotograferen: als je een foto ziet, hoor je niks. Er is stilte en geen muziek. Die moet je als fotograaf dus met je beelden suggereren.”

“In België loopt heel wat jong talent rond, de Awards geven hen een forum en een duwtje in de rug.  Er waren dit keer een pak meer inzendingen. Maar net als vorig jaar was de jury het snel eens over de vijf fotografen die eruit sprongen. Ik heb al bij heel wat foto- en muziekwedstrijden gejureerd en ik sta er vaak van te kijken hoe eensgezind er wordt gekozen. Blijkbaar is er een ongeschreven norm voor kwaliteit. Ook nu weer, hoewel mijn collega-juryleden fotografen, muzikanten, radio- en filmmakers waren, schoof iedereen dezelfde namen naar voor.”

“Het viel me op dat er heel veel concertfoto’s van Skunk Anansie zijn ingezonden, blijkbaar was iedereen deze zomer bij hun optreden. Skin is natuurlijk een opvallend figuur, maar dat is niet genoeg om een goede foto op te leveren. Ook hebben veel deelnemers teveel beelden ingestuurd, het principe Kill your darlings blijkt in de praktijk moeilijk te handhaven. Op zich is een reeks foto’s rond eenzelfde onderwerp of band wel het interessantste. Bij de laureaten zitten projecten waar een vol jaar aan gewerkt is, die springen eruit.”

 

‘Persoonlijkheid is een must’

Net als vorig jaar zetelt regisseur Koen Mortier in de jury van Jazz Bilzen Awards.
Wat hij van deze editie vond?

“Het viel me op dat de kwaliteit van de foto’s evenredig is gestegen met het aantal inzendingen. Na een eerste schifting hield ik dan ook een persoonlijke lijst van om en bij de tien fotografen over. Maar vanaf dat moment koos ik resoluut voor de beelden die me echt aanspraken en dat waren die waar de fotograaf een eigenwijze keuze maakte. Veel deelnemers zonden dezelfde soort beelden in: kleurrijke foto’s gemaakt tijdens het live optreden van één of andere artiest. Maar zo krijg je een hoop foto’s die onderling inwisselbaar of elkaars gelijken zijn en me dus niet konden boeien. Toch staken er voor mij een vijftal fotografen bovenuit, drie ervan vond ik écht straf. Zij zochten alle drie naar een eigen onderwerp, ze kiekten telkens een bepaald aspect van het popgebeuren en kozen ervoor dat op een eigenzinnige manier te interpreteren. Dat vind ik heel belangrijk, persoonlijkheid is een must in een wedstrijd als deze. Daarom hoop ik vooral dat zij die de shortlist niet haalden en vaak ‘gewone’ snap shots inzonden van een live concert inzien dat deze beelden op zich niks wedstrijdwaardig hebben. Een jury zoekt nu eenmaal naar visie, karakter en signatuur.”

 


‘Boeiende biotoop op pellicule’

Op zaterdag 16 november worden de winnaars van de Jazz Bilzen Awards wereldkundig gemaakt.
StuBru-presentatrice Ayco Duyster zetelde dit jaar voor het eerst in de jury:

“Dankzij de Jazz Bilzen Awards krijgt pop- en rockfotografie eindelijk de erkenning die ze verdient. Er lopen veel fotografen rond in het muziekcircuit, maar slechts enkelen kunnen het verschil maken. Of het nu om live beelden gaat – misschien wel de moeilijkste discipline, sfeerfoto’s, portretten of reportagewerk: de muziekwereld is een boeiende en unieke biotoop om op pellicule vast te leggen.”

“Hoewel we allemaal een verschillende achtergrond hebben, waren we het als jury snel eens over de genomineerden. Uiteraard was er nog wat discussie over plaats 1 tot en met 5. Alhoewel, over de winnaar bestond geen twijfel: heel sterk werk. Het viel me wel op hoe moeilijk het is om er met de foto’s van live optredens tussenuit te springen. Concertfotografen worden beperkt in tijd en standpunt, waardoor de foto’s nogal snel stereotiep of identiek overkomen. Precies de fotografen die weggingen van het podium konden hun kijk en persoonlijkheid beter in de foto’s leggen en vielen daardoor sneller op. Toch zaten er best hele knappe concertfoto’s bij de inzendingen, maar vooral die waarin je een persoonlijke band voelt en ziet tussen fotograaf en groep spraken mij aan.”
“Met spijt in het hart moet ik verstek geven op de Awardsceremonie, maar ik geloof heel erg in de laureaten. Zij doen allemaal iets heel anders met hun onderwerp, maar ze overtuigen met hun consequente keuzes. Ik ben er zeker van dat deze avond boeiende ontmoetingen oplevert tussen collega-fotografen, muzikanten en muziekliefhebbers. Een mooi moment voor nieuw en gevestigd talent om ervaringen te delen.”