Dit waren de Jazz Bilzen Awards 2015

Op zaterdag 14 november werden de Jazz Bilzen Awards uitgereikt in CC De Kimpel in Bilzen.  Thomas Verfaille ging met de prijs voor ‘Beste Fotoreeks’ lopen, Karen Vandenberghe maakte de ‘Beste Live Foto’ van het jaar.

Burgemeester Frieda Brepoels en eerste schepen Guy Swennen deelden de cheques uit. En daarna schoot de Jazz Bilzen Tribute-band, onder leiding van Jean Blaute, uit de startblokken. Een all-star orkest met Eric Melaerts, Jean-Marie Aerts, Wouter Berlaen, Jean-Pierre Onraedt en Pieter Van Malderen bracht er flink de swing in. De band verwelkomde gastzangers Ludo Mariman (The Kids), Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs), Wannes Cappelle (Het Zesde Metaal), John Joris en Niels Hendrix (Fence) en gaf een concert dat je meenam langs 50 jaar Jazz Bilzen. Mooi gezien, dit voorjaar was het precies een halve eeuw geleden dat de moeder aller festivals boven de doopfont werd gehouden.

DJ Brett Summers (Emotions, AB, 22 tracks) draaide Bilzen na afloop de nacht in.

Fotograaf Valentin Liebens maakte een fotoverslag.

 

Advertenties
Cactusfestival 2015 - Grace Jones - (c) Tom Leentjes voor Concertnews

Gracieuze Grace

Vorige week ontving het Brugse Cactusfestival een van de meest kleurrijke artiestes die ons land deze zomer mag verwelkomen: de Jamaicaanse Grace Jones. Zoals het een grote diva betaamt, had La Jones ongeveer evenveel kledijwissels als hits meegebracht… Muzikaal bleek de 67-jarige niet helemaal te overtuigen, maar haar kostuums zijn gedroomd voer voor concertfotografen!

Cactusfestival 2015 - Grace Jones - (c) Jens Baert voor Wannabes

Cactusfestival 2015 – Grace Jones – (c) Jens Baert voor Wannabes

Cactusfestival 2015 - Grace Jones - (c) Karen Vandenberghe voor Wannabes

Cactusfestival 2015 – Grace Jones – (c) Karen Vandenberghe voor Wannabes

Cactusfestival 2015 - Grace Jones - (c) Tom Leentjes voor Concertnews

Cactusfestival 2015 – Grace Jones – (c) Tom Leentjes voor Concertnews

Cactus festival 2015 - Grace Jones - (c) Yves Delport voor daMusic

Cactus festival 2015 – Grace Jones – (c) Yves Delport voor daMusic

Cactusfestival 2015 - Grace Jones - (c) Ilse Vandamme voor enola

Cactusfestival 2015 – Grace Jones – (c) Ilse Vandamme voor enola

 

En we zijn vertrokken …

De examens zijn achter de rug, de zon schijnt, de vogels fluiten… Of nee, wacht? Wat we horen zijn de eerste noten van wat alweer een goed gevulde festivalzomer wordt!

Nadat we konden opwarmen met wat kleinere festivals her en der te lande, schopte Rock Werchter met een goedgemikte trap de deur van de festivalzomer open. De Foo Fighters werden gemist nadat zanger Dave Grohl door een gebroken been verstek moest laten gaan, maar er stond nog zoveel moois op de affiche dat we niet lang hebben moeten treuren.

Wie er niet bij kon zijn, kan zich toch even op het terrein wagen dankzij de foto’s die Xavier Marquis nam voor Indiestyle:

Rock Werchter 2015 - Xavier Marquis voor Indiestyle - FKA Twigs

Rock Werchter 2015 – Xavier Marquis voor Indiestyle – FKA Twigs

Rock Werchter 2015 - Xavier Marquis voor Indiestyle - Christine and the Queens

Rock Werchter 2015 – Xavier Marquis voor Indiestyle – Christine and the Queens

Rock Werchter 2015 - Xavier Marquis voor Indiestyle - Muse

Rock Werchter 2015 – Xavier Marquis voor Indiestyle – Muse

Rock Werchter 2015 - Xavier Marquis voor Indiestyle - Enter Shikari

Rock Werchter 2015 – Xavier Marquis voor Indiestyle – Enter Shikari

Rock Werchter 2015 - Xavier Marquis voor Indiestyle - Alabama Shakes

Rock Werchter 2015 – Xavier Marquis voor Indiestyle – Alabama Shakes

Meer foto’s van Xavier Marquis .

Ook Rob Walbers, winnaar van de Jazz Bilzen Award 2014, was erbij en schoot beelden voor o.a. Knack en Rock Werchter zelf.

Rock Werchter 2015 - Rob Walbers - Faith No More

Rock Werchter 2015 – Rob Walbers – Faith No More

Rock Werchter 2015 - Rob Walbers - Alt-J

Rock Werchter 2015 – Rob Walbers – Alt-J

Rock Werchter 2015 - Rob Walbers - Die Antwoord

Rock Werchter 2015 – Rob Walbers – Die Antwoord

Meer foto’s van Rock Werchter.

Winnaar Jazz Bilzen Awards 2014 lanceert nieuw project

Rob Walbers, die aan de haal ging met de Jazz Bilzen Award 2014, is momenteel bezig aan een nieuw project, getiteld ‘Talesinink’. Het valt niet meteen onder de noemer concertfotografie, maar de beelden stralen wel een zeker rock-‘n-rollgehalte uit. Walbers geeft namelijk uiting aan zijn fascinatie voor tatoeages. Hij stelt mensen en hun tattoos, in allerlei maten en soorten, voor zijn lens.

Rob vertelt in een interview met Znor: “Mijn fascinatie voor tattoos istales in ink 1 er altijd al geweest. Het was iets wat stoere rockers of popartiesten hadden, iets wat hen dat tikkeltje ‘extra’ gaf en hen onderscheidde van de rest. Toen ik later als fotograaf met die artiesten in aanraking kwam, merkte ik dat ik altijd meer gefascineerd was door diegenen met tattoos. Ik herinner me nog de Britse artiest met Jamaicaanse-Ghanese roots Tricky, op een warme zomerdag in Brussel. Hij vroeg me of hij voor de shoot zijn t-shirt mocht uittrekken. Boom! Daar stond hij, scherp afgetraind, een sigaret rokend en zijn lijf vol tattoos.”

Lees hier het volledige interview.

Je kan zijn werk volgen op deze blog of via deze Facebookpagina.

Marijke Debusschere wint Jazz Bilzen Awards 2014 voor ‘beste live foto’

In de categorie ‘beste live foto’ – waarvoor de deelnemers hun inzendingen op Flickr konden posten – ging de hoofdprijs naar Marijke Debusschere voor haar foto van Trentemöller op Leffingeleuren.

1. Marijke Debusschere_crop

De jury: “Deze foto was meteen een eyecatcher. Het lijkt op het eerste gezicht een foto die midden jaren ‘80 gemaakt is van Joy Division. Het beeld straalt gewoon de sfeer van een Trentemöller show uit. Het is de combinatie van het zwart-wit en de lichtinval, die de foto net dat ietsje meer geeft; een extra dimensie.”

20141114_jazz_bilzen_awards_1174688_resized

Jurylid Alex Vanhee, winnares Marijke Debusschere en schepen van cultuur Guy Swennen. (c) Valentin Jacobs

Debusschere was verrast door haar overwinning: “Ik had het helemaal niet verwacht, en al zeker niet met deze foto. Het is niet mijn favoriet uit mijn eigen selectie, maar ik ben uiteraard heel blij dat de jury er wel van onder de indruk was. Ik heb vroeger altijd voor het fotocollectief Wannabes gewerkt en nu voor de blog Cutting Edge. Ik nam deze foto op het Leffingeleuren Festival tijdens een show van Trentemöller. Ik kan de mening van de jury wel begrijpen, over het ’80s-gevoel in de foto. Als je foto’s neemt in het Sportpaleis, heb je tientallen spots en veel kleuren om mee te werken. Maar tijdens dit concert was het licht heel ingetogen. Het zwart-wit geeft ook iets ruws, een ingehouden emotie. De foto is niet perfect, en net daardoor misschien minder vanzelfsprekend.”

“Ik heb ook meegedaan in de categorie ‘beste fotoreeks’, maar ik ben er te laat beginnen over na te denken. Elk jaar neem ik mij voor om genoeg tijd uit te trekken om een mooi geheel in te dienen, maar meestal moet ik kort voor de deadline nog in mijn collectie beginnen zoeken. Deze prijs is wel een mooie motivatie om er volgend jaar écht werk van te maken en ook te gaan voor een nominatie bij de reeksen. Maar ik wil ook niet al te veel illusies hebben, want het niveau in die categorie ligt heel hoog.”

De tweede prijs was voor Karen Vandenberghe. De jury: “Het fotograferen van een dj is iets wat heel moeilijk is zonder in herhaling te vallen of op clichés te teren. Het meest opvallende is de bevreemding die aanwezig is in de foto, het licht, de ‘ogen’, de lijnen en de rook. Alles lijkt de juiste plaats te hebben.”

2. Karen Vandenberghe_resized

 

De derde prijs ging naar Heidi Demeulemeester. De jury: “Ook deze foto lijkt eentje uit het verleden. Het licht, het kapsel, de gitaarriem, de leren vest en de shirt zorgen hier vooral voor. De spot maakt het geheel een beetje sacraler.”

3. Heidi Demeulemeester_resized

 

 

 

 

 

Rob Walbers wint Jazz Bilzen Awards 2014 voor beste fotoreeks

Gisteren werd in cc de kimpel in Bilzen de uitslag bekend gemaakt van de Jazz Bilzen Awards 2014. Winnaar in de categorie ‘beste fotoreeks’ werd Rob Walbers met zijn reeks ‘City of Lights’. De jury oordeelde:

“Rob Walbers maakt zeer sprekende foto’s met een filmische kwaliteit. Het lijken wel af en toe stills uit een film, waardoor je meteen zin krijgt om te weten wat er gebeurde net voor en net na de momentopname. De portretten werden genomen in prachtige settings en blijven op je netvlies hangen. Het zijn stuk voor stuk strak gefotografeerde, rustige beelden die toch een stevige rocksfeer in zich hebben.”

CityOfLights_001_resized CityOfLights_008_resized CityOfLights_012_resized CityOfLights_015_resized CityOfLights_020_resized

 

Zelf schreef de fotograaf bij zijn reeks:

“Tokyo, een stad vol tegenstellingen: er is de dag en de nacht, het lawaai en de stilte, de drukte en kalmte, stress en ontspanning, oud en nieuw, … In al deze tegenstellingen is er slechts 1 constante, nl. licht. En niet zomaar ‘licht’, geweldig mooi licht! Ook in het licht vind je de tegenstellingen terug. Er is het felle licht van de grote neon reclameborden dat mooi afsteekt tegen het schemerlicht van een drankautomaat in een afgelegen straatje. Een droom voor elke fotograaf. In de reeks ‘City of Lights’ ben ik aan de slag gegaan met het licht in de stad, in combinatie met Belgische artiesten: Arsenal, Bent Van Looy, Gabriel Rios, 2ManyDJ’s, Jef Neve en Intergalactic Lovers.”

De fotograaf woont in Japan en kon zelf niet aanwezig op de uitreiking, maar zijn ouders kwamen de prijs ophalen.

20141114_jazz_bilzen_awards_1174757_resized

Isolde Lasoen: “Een goeie foto heeft de kracht om iedereen aan te spreken”

Drumster Isolde Lasoen – bekend van Daan en haar eigen band Isolde & les Bens – is als muzikante een buitenbeentje in de jury van een fotowedstrijd. Dat maakt ook dat ze soms zelf het onderwerp is van de ingezonden foto’s: “Al elk jaar stuit ik wel op een foto van mezelf bij de inzendingen, als drumster bij Daan. Ik denk dat dat niet zozeer met mij, maar vooral met de présence van Daan te maken heeft. Hij is een dankbaar figuur om te fotograferen.”

“Ik heb niet veel technische bagage over fotografe, dus bij de jurering ga ik af op mijn buikgevoel. Ik bekijk inzendingen zeer intuïtief en kies wat mij roert, wat mij pakt. Ook mede-jurylid Ayco Duyster heeft als radiopresentatrice geen achtergrond in de fotografie. En toch komen de fotoreeksen die wij uit alle inzendingen selecteren vaak overeen met wat de professionele fotografen in de jury eruit pikken. Een goeie foto heeft dus blijkbaar de kracht om iedereen aan te spreken, zowel professionele fotografen als mensen die niets van fotografie af weten. Een sterk beeld gaat veel dieper dan techniek. Als niet-fotografe kan ik er niet echt de vinger op leggen wat dan precies het verschil maakt, maar je voelt het gewoon als je een foto ziet die anders is dan de andere.”

“Het belangrijkste vind ik dat de fotografen proberen om de banaliteit te vermijden. Iedereen kan een concertfoto maken, maar om in deze wedstrijd een kans te maken, mag je niet het gevoel hebben dat je een foto al eerder hebt gezien. Wat fijn is om te merken, is dat er elk jaar meer deelnemers zijn die snappen waar we met de wedstrijd naartoe willen. Ze maken een reeks die een hecht concept vormt en durven daarbij uit de concertzaal te breken. De fotografen gaan een band volgen op verschillende momenten en plekken, en dat zorgt ervoor dat de inzendingen divers zijn.”

“Wij jureren op basis van de foto’s en pas na de selectie worden er namen op de foto’s geplakt. Vooral bij de inzendingen voor de live foto’s viel me op dat er steeds meer vrouwelijke fotografen bij zitten, terwijl het genre van de muziekfotografie nog vaak met mannen wordt geassocieerd. Een beetje zoals drummen eigenlijk… Al ken ik wel nog altijd meer vrouwelijke fotografen dan vrouwelijke drummers.”

(foto: Angelique van Woerkom)

Koen Mortier: “Een foto hoeft niet perfect te zijn, maar wel ‘anders’…”

Regisseur en filmproducent Koen Mortier (‘Ex-Drummer’, ’22 mei’) zetelt in de jury van de Jazz Bilzen Awards. Hij geeft zijn indruk over de inzendingen van dit jaar.

“Vorig jaar waren er een 2- of 3-tal inzendingen die er echt uitsprongen, nu waren de deelnemers meer aan elkaar gewaagd. Mijn favoriete foto van alle inzendingen zat helaas in een reeks die niet is geselecteerd. Het samenstellen van een sterk geheel, is nu eenmaal deel van deze wedstrijd.”

“Het valt mij op dat de band Amen Ra in bijna alle edities van de Jazz Bilzen Awards vertegenwoordigd is. Ik ben een fan van hun muziek en denk dat zij hun eigen stijl en beeldvorming heel erg bewaken. Als zij dus een bepaalde fotograaf kiezen om hen te volgen, betekent het dat ze vertrouwen hebben in zijn werk.”

“Iets waar ik op let bij het selecteren van mijn favorieten, is de consistentie van het licht. Als in een reeks bepaalde foto’s overbelicht zijn en anderen net onderbelicht, lijkt het mij alsof de fotograaf niet kon kiezen. Zoiets mag je niet aan het toeval overlaten. Je moet een lijn uitzetten van waar je met je beelden naartoe wil en weten waar je mee bezig bent. Je mag niet op automatische piloot fotograferen.”

“Bij de live-opnames valt het op dat er veel beelden tussen zitten die perfect bruikbaar zijn bij een artikel in de krant of een concertreview op een blog. De foto’s zijn technisch goed en geven wel de sfeer van de avond weer, maar voor de wedstrijd zoeken we toch net dat tikkeltje meer. Om tussen alle inzendingen op te vallen, moet een beeld karakter en originaliteit tonen. Een foto hoeft daarvoor zelfs niet perfect te zijn, maar wel ‘anders’. Er moet een mening uit spreken. Ik wil verrast worden door een beeld, het moet verwondering oproepen.”

Marco Mertens: “Wat minder Metallica en wat meer Sigur Ros”

Fotograaf Marco Mertens vindt ook dit jaar het niveau van de inzendingen van de Jazz Bilzen Awards zeer hoog.

“Het is ongelooflijk wat sommige jonge fotografen op een jeugdige leeftijd al kunnen. Dat niveau haalde ik niet toen ik zo oud was. Sommige beelden tonen veel gevoel voor dynamiek, cadrage, timing, … Echt straf. Maar ik ben vooral onder de indruk van het licht dat deelnemers vinden en in hun foto’s weten te vatten. Misschien heeft het ook te maken met het feit dat de jongere generaties steeds beter Photoshop en andere bewerkingstechnieken onder de knie krijgen. Ik weet in elk geval dat ik in mijn studententijd nog lang niet zo ver stond.”

“Er was minder eensgezindheid onder de juryleden dan vorig jaar. Zo had ik mijn persoonlijke favoriet, maar bleek dat niemand anders die inzending geselecteerd had. Maar als er verschillende meningen zijn, maakt dat de jurering ook spannender. Uiteindelijk kwamen we wel vrij snel tot een top 5, maar duurde het even om uit die 5 de winnaar te kiezen.”

“Wat mij opviel was dat veel fotografen een sterke reeks indienen, maar dat één of twee mindere foto’s het geheel naar beneden kunnen halen. Een reeks mag 10 foto’s tellen, maar soms kan je met 8 goede beelden een sterkere indruk maken dan als je er nog 2 slechte aan toevoegt. Een deel van de opdracht bestaat er dus ook uit voor jezelf in te schatten wat goed is en wat een interessant geheel vormt.”

“Muziekfotografie vraagt veel behendigheid. Je moet zoeken naar aparte invalshoeken, weten wat je wil uitdrukken, je eigen interesses en persoonlijkheid in de beelden proberen binnensmokkelen. De Awards worden nu voor de derde keer uitgereikt en we krijgen toch vaak hetzelfde soort beelden binnen, bijvoorbeeld van hardcore concerten met brullende zangers, gitaren die in de lucht vliegen, stagediven, … Dat donkere en dat rauwe levert misschien wel mooie contrasten en spectaculaire beelden op, maar de foto’s zijn daarom niet bijster origineel. Voor mij mag het allemaal wat gevoeliger, mysterieuzer, verstilder, … Wat minder Metallica en wat meer Sigur Rós.”

Carl De Keyzer: “Een goeie fotograaf legt zijn persoonlijkheid in zijn beelden”

Fotograaf Carl De Keyzer is ook dit jaar voorzitter van de jury.

“Er zijn evenveel deelnemers als vorig jaar, dus dat is heel positief nieuws. We merken dat de deelnemers ook meer en meer begrijpen waar de jury naartoe wil: consistente, sterke en originele reeksen. Al viel wel op dat velen onder hen goed gekeken hebben naar de winnaars van de voorbije jaren. We kregen veel ‘on the road’-beelden van groepen op tournee en beelden die veel sfeer uitademen. We zagen veel minder de klassieke beelden van een band op een podium of backstage. De genomineerde inzendingen bevatten een goeie mix van portret, sfeer, creativiteit en een zeker rock-‘n-roll-gehalte. Sommige foto’s zouden zo in vooraanstaande magazines gebruikt kunnen worden of werken perfect als uitvergroot beeld aan de muur.”

“Een goeie fotograaf onderscheidt zich van de anderen door de persoonlijkheid die hij of zij in de beelden kan leggen. Zet 15 fotografen bij 1 band en je krijgt 15 verschillende resultaten door de combinatie van 2 talenten, dat van de artiest en dat van de fotograaf. Het viel mij op dat er veel inzendingen waren met een Belgische band als onderwerp. Dat toont dat de fotografen vaak een vertrouwensband opbouwen met die artiesten, wat hen meer mogelijkheden geeft om unieke beelden te schieten. Ik ben benieuwd of we ook eens inzendingen gaan krijgen van iemand die met een internationale band op stap is kunnen gaan…”

“De deelnemers in de categorie ‘live foto’ hebben natuurlijk minder vrijheid in hun onderwerp. Maar hun voordeel is dat ze – in tegenstelling tot vroeger – bevrijd zijn van de techniek. Toen er nog analoog werd gefotografeerd op concerten was je als fotograaf heel beperkt door de slechte licht-omstandigheden. Nu staat de techniek zo ver dat je bij wijze van spreken in een donkere kelder nog een goeie foto kan maken. Maar dat voordeel geldt natuurlijk voor alle fotografen, dus dat maakt het er niet makkelijker op om eruit te springen.”

“Mijn tip aan toekomstige deelnemers in de categorie ‘live foto’ zou zijn: probeer af te stappen van het klassieke beeld van de zanger met een micro of gitaar, omgeven door spots. Dat is een mooi beeld, maar zo krijgen we er twaalf – wat zeg ik, honderd! – in een dozijn.”