1979 – Jazz Bilzen in Middelkerke?

De 15de editie van Jazz Bilzen moet een feest worden, maar de rellen van het jaar voordien liggen zwaar op de maag. De eigenaars van de huizen en winkels die schade geleden hebben, eisen een vergoeding van het festivalbestuur. Ook toenmalig burgemeester Haffmans is woedend en even ziet het ernaar uit dat er geen nieuwe editie van Jazz Bilzen meer zal komen. Voorzitter Theo Boelen vindt dan weer dat de ordediensten tekort geschoten zijn en dat de gemeente de schade moet dekken.

Ondanks een gesprek met de rijkswacht en de rechtszaken die de vzw stelt tegen de relschoppers, krijgt het comité toch een negatief antwoord van het gemeentebestuur op hun toelatingsaanvraag voor Jazz Bilzen ’79. Onverwachts bieden andere steden als Middelkerke en Nijvel aan om het festival op hun grondgebied te laten doorgaan. De piste van Middelkerke wordt serieus overwogen en onderzocht, maar uiteindelijk mag Jazz Bilzen toch in Bilzen doorgaan als het festival wordt verkort, als het bij incidenten onmiddellijk wordt stopgezet en als de vzw een borg van 1 miljoen euro op een bankrekening kan zetten.

Eindelijk kan de organisatie van Jazz Bilzen ‘79 beginnen. Het jazzgedeelte vindt plaats op 8 juli en krijgt de naam ‘Jazz in the park’, voor ‘Rock Bilzen’ is het wachten tot midden augustus in Bilzen. De splitsing zorgt er echter voor dat de kosten hoog oplopen: er is nu immers nood aan 2 podia, 2 tenten, 2 keer stoelen, licht, geluid en aparte publiciteit… Het programma zit goed met de Britse Cambridge City Jazzband, de René Beckers Big Band, John Thomas Life Force, Martial Solal en het Woody Shaw Quintet. Maar de publieksopkomst valt tegen en de jazzdag leidt verlies.

Op dag 1 gaat de omheining al neer.

Angus Young van AC/DC

Op 17 augustus komen de eerste festivalgangers aan in Bilzen voor de jubileumeditie. Al op de eerste dag, met o.a. The Cure en The Specials, gaat de omheining neer. Terwijl The Pretenders spelen, ruziën AC/DC en The Police backstage over hun plaats op de affiche. Sting en de zijnen winnen het pleit, beide bands krijgen het publiek op hun hand met een erg goede set.

Sting van The Ploice

De hardrockdag op zaterdag, met o.m. Uriah Heep en Whitesnake, trekt weinig volk en ook zondag krijgen Inner Circle, Nils Lofgren en een nochtans geniale Van Morrison amper 5000 man op de been.  De pers besluit dat Bilzen beter krimpt tot één dag met een kwaliteitsaffiche, dan drie matige dagen waar het publiek enkel gesprongen trommelvliezen aan overhoudt.

 

Van Morrison

Advertenties

1978 – Rock-‘n-rellen…

Ondanks de opmerkelijke passage van de eerste punkers in Bilzen, gaat Jazz Bilzen ’77 de geschiedenis in als een eerder makke editie. Binnen het bestuur blijft het echter heel onrustig. Twee leden stappen op en 27 medewerkers worden aan de deur gezet omdat ze niet genoeg verantwoordelijkheid tonen. Met een comité van een 60-tal leden wordt Jazz Bilzen ’78 voorbereid.

De muziekprogrammatoren merken veranderingen in de muziekscene, voornamelijk in Groot-Brittannië en besluiten dat Bilzen ofwel grote investeringen moet doen om een superfestival te worden met een grote opkomst, of dat het opnieuw een kleiner festival moet worden met minder publiek en minder inkomsten. Een tussenweg is er volgens hen niet. Veel betaalbare bands hebben al in Bilzen gespeeld, dus moet er worden gekeken naar grote sterren die eigenlijk te duur zijn of naar nieuwe punk- en new wave-groepen. De 14de editie van Jazz Bilzen wordt in elk geval de eerste zonder jazz…

Jazz Bilzen '78 - James Brown

James Brown

Op donderdag mag presentator Urbanus naast tien amateurbands ook Raymond Van het Groenewoud, Herman Brood en James Brown aankondigen. Vrijdag is het de beurt aan Fairport Convention, Philip Catherine en John  Mc Laughlin. Zaterdag is een absolute topdag met meer dan 10 000 toeschouwers – een record voor Bilzen – voor Japan, Lindisfarne en Radiostars. Bij de opzwepende set van de Fransen Little Bob Story gaat de omheining plat en lopen de fans naar de frontstage. Blondie valt op het laatste moment in voor AC/DC en The Kinks mogen afsluiten. Hun hit ‘Lola’ blijft nog urenlang op de wei en in het stadscentrum weerklinken.

Jazz Bilzen '78 - John Mc Laughlin

John Mc Laughlin

Zondag schoppen de Antwerpse punkers van The Kids Bilzen weer wakker en gaat de herstelde omheining definitief de grond op. Achter de schermen raken de gemoederen even verhit tussen Paul Weller van The Jam en Bob Geldof van The Boomtown Rats over hun plaats op de affiche: beiden willen vlak voor topper Lou Reed spelen. Die eer is uiteindelijk voor Geldof en de zijnen weggelegd en ze maken er dan ook een stevige show van. Hetzelfde kan jammer genoeg niet gezegd worden van Reed zelf, die zijn muzikanten afsnauwt en het na een uurtje voor bekeken houdt.

Jazz Bilzen '78 - Lou Reed

Lou Reed

Naast de weide, in de straten van Bilzen, gaat het er wild aan toe. Tijdens de nacht van vrijdag op zaterdag raakten enkele jongeren slaags met elkaar. Toen een combi passeerde, richtten de vechtersbazen zich tegen de politie. Het kwam toch hevige rellen waarbij 17 rijkswachters gewond raakten en 6 jongeren werden opgepakt. De nacht nadien kwam het echt tot een veldslag. Op de markt stookten enkele festivalgangers een vuurtje, maar als snel sloegen de vlammen metershoog uit. De aangesnelde brandweer werd met stenen bekogeld en winkelruiten moesten eraan geloven. Ook de nacht daarna trekken relschoppers een spoor van vernieling door de stad… De bewoners en het stadsbestuur zijn woedend, de pers heeft het over “drie helse nachten” en Gazet van Antwerpen stelt de vraag: “Haalt Jazz Bilzen nog wel het jaar ’79?”.

Jazz Bilzen '78 - rellen in de stad

De ordediensten meten de schade op van de rellen in de stad.

1977 – Punk is in het land

Na het ontslag van Fons Coch wordt in december ’76 Theo Boelen verkozen om voorzitter te worden van wat op dat moment het oudste nog bestaande Belgische festival is. Hij krijgt een intern verdeelde ploeg onder zich. Hij wijst op het belang van vriendschap en inzet, en wil de vereniging nieuw leven inblazen met de oprichting van een clublokaal in een oude kippenkwekerij. “Den Briebak”, zoals het lokaal wordt genoemd naar de plek waar de eieren werden uitgebroed, doet dienst als secretariaat, vergaderplaats, festivalpermanentie en concertzaal.

Jazz Bilzen '77Naar goede gewoonte mogen amateurbands zich aandienen om op het festival te spelen, maar deze keer worden er selectieproeven georganiseerd in Bilzen, Nederlands Limburg en over de Duitse grens. De 10 beste bands mogen aantreden op de eerste festivaldag. De inwoners van Bilzen kijken de ogen uit hun kop wanneer op donderdag hordes met nagels, kettingen, hanenkammen en veiligheidsspelden opgetutte punkers de weg naar het festival vinden voor Elvis Costello, The Damned en The Clash.

 

 

 

Jazz Bilzen '77 - The Clash

The Clash

Wanneer de muzikanten het publiek oproepen om de prikkeldraad en het beton neer te halen, breekt er onheil los op de wei. Jonge punkers beuken tot bloedens toe op de betonnen platen in. Joe Strummer van The Clash springt van het podium om mee betonnen palen uit de grond te sleuren. Wanneer de security hem stevig terug het podium op gooit, breekt de zanger zijn neus tegen een microfoonstandaard. Hij rondt het optreden nog af, maar moet dan naar het ziekenhuis van Bilzen afgevoerd worden. Zowel de pers als de andere festivalgangers kijken de punkers aan met een mix van afkeer en verbazing.

 

 

 

 

Jazz Bilzen '77 - Elvis Costello

Elvis Costello

Vrijdag regent het van ’s middags tot bij afsluiter Colosseum II. De weide is één grote modderpoel. Zaterdag zakken de jazzliefhebbers bijna weg in de modder bij de Organ Contest van het trio Lou Bennet, Mike Carr en Art Taylor. ’s Avonds maakt Aerosmith zijn Belgische debuut in Bilzen. De Amerikaanse rockers arriveren met drie trucks vol materiaal, maar als de roadies er nog maar één hebben geleegd, staat het podium al helemaal vol. The Small Faces sluiten af. Op zondag scoren John Miles en Thin Lizzy. Na drie regendagen zijn militaire jeeps nodig om de auto’s van de weide en de backstage uit de modder te slepen.

 

Jazz Bilzen '77 in de modder

1976 – Het einde van een tijdperk

Jazz Bilzen ’75 was een succes: het publiek was talrijker dat verwacht, net als de inkomsten. Als bedanking voor hun harde inzet mogen de medewerkers aanschuiven op een “worst- en bierfeest”. Toch blijven de spanningen in het organiserend comité voelbaar. Sommigen werken keihard en belangeloos voor Bilzen terwijl  ze het gevoel hebben dat anderen hun verantwoordelijkheid niet opnemen.

Voor de editie van ’76 gaat Jazz Bilzen een mediapartnerschap aan met het jongerenmagazine Joepie. Verder moet het dit jaar ook een milieuvriendelijker festival worden door het publiek bewuster aan te sporen hun afval in de containers en vuilbakken te deponeren. Op donderdag opent Jazz Bilzen met een gratis concert van Arno, die Joepie-hoofdredacteur Guido Van Liefferinge een klap in het gezicht verkoopt wanneer deze lacht met “het spraakgebrek” van de West-Vlaamse zanger. Op vrijdag schudt de Schot Frankie Miller de weide wakker. Na een makke dag in een blakende zon sluit Rick Wakeman rond 3u ‘s nachts de dag af met 12 keyboards, blazers en een ritmesectie. Voor wie de symfonische rock niet zo kan smaken, zijn er ook nog de terrassen in Bilzen centrum.

Jazz Bilzen '76

Zaterdag wordt een topdag met Kevin Ayers, Black Oak Arkansas met de rondborstige zangeres Ruby Starr en headliner Status Quo. Zondag biedt voornamelijk easy listening-muziek van Koen De Bruyne, Carmell Jones en Rhoda Scott. Wat nog het meeste bijblijft, is dat medewerker Dolf Nijssen bij het versleuren van een piano door het podium zakt.

Jazz Bilzen '76 - Status Quo

Status Quo

Jazz Bilzen ‘76 was al bij al een rustige editie. Het is dan ook schrikken wanneer voorzitter Fons Coch enkele maanden later zijn ontslag indient en zich terugtrekt van alle activiteiten. Na 12 jaar vormt het opstappen van Coch het einde van een tijdperk.

1975 – “Het enige openlucht-popfestival dat zijn 11de verjaardag haalt”

1

De eindbalans van ’74 is positief, zowel qua opkomst als bij pers en publiek. Onder de leden van het organiserend comité is er echter veel verloop, want Jazz Bilzen op poten zetten is stilaan “steeds meer werk en minder plezier”. Toch zijn er nog voldoende medewerkers te vinden om Jazz Bilzen ’75 te laten doorgaan. Volgens Het Belang van Limburg is Jazz Bilzen zelfs “het enige openlucht-popfestival ter wereld dat zijn elfde verjaardag haalt.”

Tina Turner op Jazz Bilzen '75

Tina Turner

Op de eerste festivaldag in ’75 staan o.a. Earth & Fire, Soft Machine,  Caravan, Renaissance en Lou Reed op de affiche. Wanneer die laatste zijn hele tournee afzegt, moet Jazz Bilzen in allerijl op zoek naar een nieuwe headliner en die vinden ze in Ike & Tina Turner. Voor 550 000 fr, af te leveren in een kistje bij hun aankomst in de luchthaven, houden zij in Bilzen een extra halte op hun Europese tournee.

Cockney Rebel op Jazz BIlzen '75

Cockney Rebel

Op zaterdag doen Alberto y Lost Trios Paranoias het publiek lachen met hun parodieën van The Shadows, Keith Richards en The Who. Later op de avond krijgen de festivalgangers ook nog John Cale en Cockney Rebel voorgeschoteld. Zondag bestaat uit twee delen: folk op het terrein aan de Dell – met Roland en Fairport Convention – en in de Pabliolokalen is er jazz van Chirs Hinze, Pork Pie en Cousin Joe Pleasant.

De pers is hard na afloop: “Eigenlijk biedt zo’n festival een angstwekkende flash forward naar een toekomst van ziekelijke overbevolking, geweld, technologisch gebrachte zoethoudertjes (muziek), fascistische ordehandhaving en onomkeerbare vervuiling” (Spectator). Maar de grootste domper is de drugsdode die na afloop van het festival wordt gevonden in een weiland naast de camping. Een 21-jarige Luxemburger die al jaren verslaafd was, is overleden aan een overdosis.

Jazz Bilzen '75

Jazz Bilzen ’75 – the day after

1974 – Een tropische 10de verjaardag voor Jazz Bilzen

Jazz Bilzen '74

De 10de editie van Jazz Bilzen wordt geopend met een overzichtstentoonstelling van affiches, foto’s, platenhoezen en persuittreksels. Het festival zelf begint alweer met een resem afzeggingen: Badger, Electric Light Orchestra, Lindisfarne, Keith Relf & the New Yardbirds en het pas gesplitte Cockney Rebel komen niet. Het publiek laten het niet aan z’n hart komen en geniet onder een brandende zon van een waanzinnige vioolsolo van Geoffrey Richardson van de band Caravan en een één uur durend bisnummer van Focus.

Dé blikvanger is echter het halfdraaiende podium, waardoor er sneller opgebouwd en afgebroken kan worden en de legendarische vertragingen eindelijk worden aangepakt. Een oude bus zonder ramen doet dienst als mobiele kassa. Het gedrum van het aanschuivende publiek doet de bus bijna kantelen en het geld rol over de vloer.

Jazz Bilzen '74 - Kevin Coyne

Een van de revelaties: Kevin Coyne.

Op vrijdagochtend leven de bezoekers zich uit in creatieve workshops om rond de middag en masse door het centrum van Bilzen naar de wei te trekken: “Versierde en beschilderde zonnehoeden, bruingebrande ruggen, slofferige sandalen (maar velen op blote voeten), dunne Indische gewaden en verder een deken, een zak met wat eten, slaapzakken om het zich op het lichtglooiende terrein volkomen naar zijn zin te maken: dat waren de attributen voor de tochten naar het land muziek”, schrijft Het Belang van Limburg. Het muzikale hoogtepunt van de dag is Kevin Coyne, die zowel publiek als pers inpakt.

Op zaterdag zijn Kevin Ayers en Rod Stewart & The Faces de toppers, zondag is jazzdag met o.a. Johnny Griffin, Toots Thielemans en een ‘Duke Ellington Memorial’ door de Edgard Boy Big Band. Het wordt een tropische en zeer geslaagde jubileumeditie!

Jazz Bilzen '74 - Ron Wood & Rod Stewart

Ron Wood & Rod Stewart

1973 – De komst van de Ludo’s

Na een paar jaar van negatieve kritiek heeft de geslaagde editie van ’72 het blazoen van Jazz Bilzen terug opgepoetst. Het festival heeft “zijn publiek heroverd”, schrijft de organisatie in het verslag. Maar op financieel gebied blijft het moeilijk. Het bestuur besluit daarom om in 1973 in zee te gaan met de Ludo’s: Ludo Marcelo en Ludo Debruyn, twee concertorganisatoren uit Leuven en Antwerpen die samen het bedrijfje Mardeb hebben opgericht. Mardeb zal het rockprogramma boeken en betalen, Bilzen blijft instaan voor de jazzprogrammatie en de praktische organisatie. De winst wordt verdeeld. Ook zorgt Mardeb voor een betere geluidsinstallatie.

Slecht nieuws is er over de locatie: het terrein aan de Tabaart wordt verkaveld, dus moet Bilzen op zoek naar een nieuwe weide. Pas anderhalve maand voor het festival is alles rond om naar de Dell te trekken aan de rand van Bilzen, op ruim 2km van het centrum. Als omheining worden betonnen platen neergezet, tientallen vrijwilligers zijn tot de laatste dagen en nachten in de weer om alles in orde te krijgen.

Jazz Bilzen '73 - weide

Jazz BIlzen '73 - The Troggs

The Troggs

Als op vrijdag het festival van start gaat, wachten de toeschouwers al in rijen aan de ingang. De afzegging van dj John Peel als presentator deert hen niet, maar wanneer interim-presentator Paul Evrard meldt dat ook Status Quo niet komt, wordt hij met blikjes bekogeld. Long Tall Ernie & The Shakers en The Spencer Davis Group krijgen het publiek wel op hun hand. Zaterdag treedt Golden Earring op om hun afzegging in ’70 goed te maken, headliners zijn The Troggs en Procol Harum. Op zondag speelt het niet aangekondigde Soft Machine. De programmatie loopt zodanig uit dat The Jazz Fiddlers naar huis mogen zonder spelen. Cecil Taylor sluit tussen 3 en 4u ’s nachts het festival af. De pers en het publiek zijn relatief tevreden en spreken van “het festival van de lieve tederheid” en “een popkermis op volle toeren”.

Jazz Bilzen '73 - Golden Earring

Golden Earring

1972 – Van revolvers tot hare krishna

In ’72 kan Jazz Bilzen gerust een gevestigde waarde genoemd worden. Maar na de rellen en de negatieve perscommentaren van het jaar voordien wil de organisatie zich bezinnen. Enkele verschuivingen in het bestuur en een enquête bij het publiek moeten voor nieuwe ideeën zorgen. Er komt massaal reactie, waaruit vooral de nood aan een groot Belgisch festival blijkt. Er is begrip voor het feit dat een gratis festival onmogelijk is, maar de ondervraagden willen wel dat de aangekondigde uren van de bands gerespecteerd worden, dat er voldoende toiletten en vuilbakken zijn en dat de ordediensten aanwezig zijn, zij het discreet opgesteld. Op muzikaal gebied wordt er in de enquêtes gedroomd van Led Zeppelin, The Who, T-Rex, Genesis, Zappa, Alice Cooper, Pink Floyd of Rolling Stones…

Jazz Bilzen '72

de t-shirts van Jazz Bilzen ’72

De nevenactiviteiten blijken in de smaak te vallen, dus ook tijdens Jazz Bilzen ’72 kan wie dat wil naar hartenlust schilderen, timmeren en knutselen tijdens de creatieve workshops. Op het terrein staan geen hardhandige toezichters deze keer, maar wel vriendelijke ‘we help you’-jongens en -meisjes in oranje t-shirts. Er werd naar aanleiding van de enquête ook gezorgd voor een grote toiletwagen uit Nederland, maar de handrem werkt niet en het gevaarte rolt langzaam de helling af…

 

 

Op het podium op vrijdag: het Amerikaanse Weather Report, Pigsty Hill Light Orchestra, Matching Mole en de Britse Edgar Broughton Band, een eerder anarchistische groep die hun gage vooraf uitbetaald willen zien en bovendien een busje eisen om de paar honderd meter modder naar het podium te overbruggen. Wanneer iemand uit hun entourage een revolver trekt en twee medewerkers gijzelt, krijgen ze snel wat ze vragen.

Op zaterdag staan o.a. Pete Brown, Brewers Droop en MC5 op de affiche. De gemoederen laaien die dag op wanneer de Franse groep Magma en de Amerikanen van Streak discussiëren over wie eerst het podium op mag. De Fransen zouden om 17u spelen, maar door de legendarische vertragingen moeten op dat moment nog drie bands aan de beurt komen. Uiteindelijk mag Magma eerst aantreden, waarop de roadies van Streak een elektriciteitskabel doorknippen en de Franse drummer de ziekenboeg inslaan met een stevige rechtse. Magma moet het concert staken en Streak wordt zonder op te treden naar huis gestuurd.

Sonny Rollins en MC5

Sonny Rollins en MC5 op Jazz Bilzen ’72

Om aan te sluiten bij de steeds populairder wordende oosterse levenswijzen, nodigde Jazz Bilzen een delegatie van de Amsterdamse Hare Krishna-beweging uit. De Bilzenaren kijken verbaasd naar de stoet van kale, in gele gewaden gehulde mannen die – achtervolgd door een walm van wierook – brood uitdelen in de straten. Op zondag mag de bende het podium op waar ze eindeloos het monotone “Hare Krishna, hare hare, hare rama” herhalen. Na een half uur heeft het publiek er genoeg van, en ruimen de Krishna’s plaats voor jazzgrootheden als Chick Corea, Charles Mingus en Sonny Rollins.

Hare Krishna's Jazz Bilzen '72

Hare Krishna’s op Jazz Bilzen ’72

1971 – “Geen zotte kuren”…

Na Jazz Bilzen ’70 bekoelt de relatie tussen de organisatie en Humo. Het geld dat Humo had beloofd laat op zich wachten, en omgekeerd vindt Humo dat ze te weinig steun krijgen van Jazz Bilzen. De twee partijen groeien uit elkaar en de leiding van Uitgeverij Dupuis, waartoe Humo behoort, besluit geen financiële steun meer te verlenen aan het festival. Ook de BRT trekt zich terug uit angst voor imagoschade. De verzoeningspoging van Fons Coch, die stelt dat er een onderscheid moet worden gemaakt tussen het festival zelf en eventuele misbruiken door individuen, valt in dovemansoren.

De spanningen en onzekerheid over het voortbestaan van het festival zorgen voor discussies in het organiserend comité: gaat Jazz Bilzen terug naar 2 dagen of blijven het er 3? Kan het festival nog doorgaan op het Begijnhof, waar de politie en rijkswacht de veiligheid niet voldoende kunnen garanderen? In juli ’71 is het eindelijk duidelijk: 3 dagen Jazz Bilzen gaan door op de Tabaart, een weide net buiten het centrum. Logistiek wordt het een zware klus: het podium, de backstage, toiletten, elektriciteit en al het nodige materiaal moet worden aangevoerd. Ook de omheining van de weide wordt versterkt met prikkeldraad en bewaakt door toezichters.

nieuw terrein Jazz BIlzen '71

Jazz BIlzen ’71 op een nieuw terrein (c) Marcel Uytdenhouwen

Verder beslist het comité om geen alcohol te schenken op de wei, glazen niet toe te laten en geen toegang te verschaffen aan wie dronken is. In de persmap lezen we: “Wil je nog een Jazz Bilzen 1972? Dan… geen zotte kuren! Geen likeuren binnen brengen! Geen goedkope wijn! En ook geen dure! 16 jaar oud zijn! Of met je mammie en pappie komen! Tonen dat je naar Bilzen komt voor de muziek. 3 dagen gezellige, jonge atmosfeer.”

rellen in Bilzen

Jongeren die gratis binnen willen op het festivalterrein zorgen voor relletjes.

Jazz Bilzen ’71 gaat de geschiedenis in als het jaar van de afzeggingen: Rod Stewart & The Faces dagen niet op op vrijdag, maar worden in allerijl nog vervangen door Colosseum, die het publiek op hun hand krijgen. Op zaterdag laten Mimi Farina, Pentangle, Jack Bruce en Elton John het afweten. De presentatoren worden met blikjes, aarde en afval bekogeld als ze de annulaties aankondigen. Gelukkig kunnen invallers Roland, Dave Kelly, Al Stewart en de wel aangekondigde Rory Gallagher de gemoederen bedaren.

Op zondag proberen enkele jongeren gratis binnen te raken door de kassa te bestormen. De politie moet tussen beide komen. Op het podium zorgen John Mc Laughlin en zijn echtgenote ondertussen voor bevreemdende Indische muziek en duiken Rod Stewart & The Faces plots toch op. De Argentijnse saxofonist Leonardo ‘Gato’ Barbieri zorgt voor een exotische afsluiter.

 

Laat op de avond breken nog rellen uit wanneer de brandweer ingrijpt als enkele festivalgangers een vuurtje stoken op de weide waarin ze o.a. stoelen “offeren”. De jongelui zien het optreden van de brandweer als provocatie en gaan op de vuist, met enkele tientallen gewonden tot gevolg. Onder hen: de Britse zanger Dave Kelly die een zware beenbreuk oploopt.

Rod Stewart & The Faces

Rod Stewart & The Faces treden een dag later op dan gepland.

1970 – Peace and love?

2

Eind jaren ’60, begin jaren ’70 ontstaan steeds meer festivalletjes in ons land die concurrentie bieden aan Jazz Bilzen. Na de editie van ’69 was de kas krapper dan voorzien. Dankzij steun van Humo en een prijsstijging van 110fr naar 150fr per dag moet het lukken om ook in ’70 een mooie affiche samen te stellen.

Jazz Bilzen 1970 - Black Sabath

Black Sabath

Jazz Bilzen 1970 - The Kinks

The Kinks

Jazz Bilzen begint op vrijdag 21 augustus ’70 onder een stralende zon. Enkele duizenden toeschouwers drommen samen om The Kinks, Black Sabbath en Golden Earring te zien, maar die laatsten strijken snel hun gage op en vertrekken zonder te spelen. Ook de Amerikaanse soulzanger Arthur Conley zorgt voor ophef: hij liet zijn eigen muzikanten thuis en speelt met een Britse begeleidingsband. Zijn orgelist is niet tevreden over de kwaliteit van het instrument waarop hij moet spelen en slaat het orgel in elkaar… Ook twee caravans in de backstage blijken na het festival beschadigd. Sommige artiesten lijken het peace and love-gevoel af en toe te vergeten…

Jazz BIlzen 1970 - Cat Stevens

Cat Stevens

Op zaterdag zet het jazztentet van Johnny Dover en de blues van Eddie Boyd Bilzen onder stroom. Zanger Cat Stevens speelt een akoestische set die niet ver genoeg draagt, tot onvrede van wie achteraan de wei staat. Zondag is er nog “steengoede muziek van het Amerikaanse Freddie Hubbard Quintet” (Vooruit) om vervolgens af te sluiten met trompettist Dizzie Gillespie.

De teneur in de pers is negatief: zowel de organisatie, de programmatie als de geluidsinstallatie worden op de korrel genomen. Het Nieuwsblad hangt zelfs een beeld op van Bilzen als een oord van verwildering, het nieuwe Sodom en Gomorra. Karel Anthierens van Humo schiet in zijn pen en ontkracht in een vlijmscherp artikel vol sneren naar de rijkswacht dat Bilzen één groot “drugshol” zou zijn. De spanning tussen de rijkswacht, de organisatie en Humo is te snijden…