Marco Mertens: ‘Originaliteit heeft een streepje voor’

Komende zaterdag wordt bekend gemaakt wie de Jazz Bilzen Awards 2015 in de wacht sleept.
Fotograaf Marco Mertens wikte en woog als vast panellid alle inzendingen. Dit is wat hij ervan vond:

‘Dit is de derde keer dat ik in de jury zit en ik begin stilaan de stijl van enkele vaste deelnemers te herkennen. (lacht) Op zich een goed teken, eigenheid is een troef. Maar er wordt nog steeds veel in zwart-wit gefotografeerd en er is nog steeds nood aan een aparte en frisse invalshoek. Waarom niet eens een fanfare volgen? Of een portretreeks met een persoonlijke insteek? De jury houdt net van originaliteit.’

‘Het beloofde dit jaar niet makkelijk te worden om een winnaar te kiezen, omdat er totaal verschillende dingen naast mekaar lagen. Maar uiteindelijk werd vrij snel duidelijk welke reeks het goud verdient: andermaal, originaliteit.’

‘Betreden paden durven loslaten’

Fotograaf Marco Mertens is inmiddels een household name. Z’n portretten verschijnen in kranten en tijdschriften, hij schopte het tot stadsfotograaf van Leuven en sleepte meerdere persprijzen in de wacht.
Maar z’n eerste stappen als pro zette hij in de concertfotografie.

“Ik heb het tien jaar gedaan. In het begin was ik razend enthousiast, extatisch bijna. Maar als concertfotograaf krijg je heel wat beperkingen opgelegd en dat beviel me hoe langer hoe minder. Natuurlijk is muziekfotografie meer dan concerten alleen: er gebeurt ook veel naast, achter en buiten het podium. Dat is fijn aan deze wedstrijd: er komt een ruim fotografisch blikveld aan bod. Ook de beraadslaging zelf was fun en inspirerend. Ik had me voorbereid op een avondje stevig debatteren met de andere juryleden, maar we vielen elkaar bijna huilend van verbondenheid in de armen (lacht). Niet iedereen had evenveel ervaring met concertfotografie, maar dat hoeft ook niet – het gaat erom hoe een foto aanvoelt. Ik was blij verrast door de fotografen die persoonlijkheid toonden, die de betreden paden durven loslaten en vastleggen wat hen raakt. Ook al gebeurt dat dan misschien toevallig niet op het podium. Sommige deelnemers hadden voor een concept of een specifieke invalshoek gekozen. Daar heb ik bewondering voor, maar tegelijk werd het vaak hun grootste handicap. Door de keuze zo te vernauwen, zonden ze niet noodzakelijk hun beste beelden in. Andere en misschien betere foto’s die niet in het plaatje pasten, vielen daardoor uit de boot. Dat is jammer.”